5 Aralık 2007 Çarşamba

Britney Spears - Blackout



2007 senesinde olayların kadını olarak, 1999'da ilk çıktığındaki liseli kız halinden daha büyük bir sükse yaratan Britney Spears, 2003'ten beri kaydettiği ilk stüdyo albümüyle geri döndü. Bu geri dönüşün nasıl beklendiğini, nasıl bir heyecan yarattığını göz önünde bulundurursak henüz tatmin olduğumuzu söyleyemeyiz ama “Blackout”, Britney Spears'ın özel hayatına, görüntüsüne, MTV Video Music Awards şovuna ve “Gimme More”un klibine oranla oldukça eli yüzü düzgün (ama daha fazlası olmayan) bir çalışma. Hayatı (magazin ortamlarından bildiğimiz kadarıyla) tam bir karmaşa olan Spears'ın, bir şarkıcının en fazla allanıp pullanabildiği yer olan müzik stüdyosunda iyi bir iş çıkarması çok da şaşırtıcı değil gerçi.

Albümde işe yarar 4 şarkı (Gimme More, Piece Of Me, Radar, Toy Soldier), idare eder 2 şarkı (Ooh Ooh Baby, Why Should I Be Sad?) ve geriye kalan birbirinden ayırt edilemeyecek kadar tekdüze 6 şarkı var. Bu şarkılardan Toy Soldier'ın Gwen Stefani aromalı olduğunu, Ooh Ooh Baby'nin aranjesinin de Madonna'nın son albümünden “Like It Or Not”ı hatırlattığını söylemekte fayda var. Ancak şimdiden dünya çapında hit olmuş “Gimme More” ile beraber 10 numara pop şarkıları olan “Piece Of Me” ile “Radar”ı da göz ardı etmemek lazım. Özellikle Piece Of Me'nin çok çekici sözleri var ama Britney Spears'ın elinden çıkma değiller, dolayısıyla övgüyü ona yönlendiremeyeceğim. Albümdeki sadece iki şarkının yaratımında Britney Spears'ın etkisi olmuş (Freakshow ve Ooh Ooh Baby), bu da albümün neden bu kadar az kişisel olduğunu açıklıyor. Yaşadığı fırtınalı günlerden sonra ben çok daha derin şarkılar ve samimi olmasa da en azından 1-2 ballad beklerdim kendisinden Albümden böyle bir beklentiniz varsa çok azı karşılanacak demektir.

Bir de bu albümün hayrına olmasa da son albümü “In The Zone” ile karşılaştırma ihtiyacı hissediyorum. Bir pop başyapıtı olan In The Zone sırf “Toxic”, “Everytime” ve “Touch Of My Hand” için bile sevilesi bir albümdü. Aynı derecede heyecan uyandıran bir şarkı yok “Blackout”da. “Radar”, “Toxic”in yazarlarının elinden çıkma ama aynı sarsıcılığa sahip değil. Zaten In The Zone'daki öncü diyebileceğimiz altyapılar burda yerini hep aynı havada giden altyapılara bırakmış, dediğim gibi birkaç şarkıyı diğerinden ayırt bile edemeyebilirsiniz. Bir de elektronika havalı “Heaven On Earth” var ki oldukça başarısız diyebilirim. Spears'ın satışlardan çok önemsemesi gereken bir saygınlığı, takip edilesiliği olmalı ve bu, benzerlerinin arasından sıyrılmayan yapımlarla olacak bir iş değil. Bu sıkıcı Rnb şarkılarından daha fazlasını vaadetmeli ve vermeli bence dünya piyasasına.

Görüntülü her mecrada günden güne daha fazla salaş yakalanan Britney'in albüm için turlayacağı da konuşuldu. Konserlere oldukça düşkün biri olarak şarkıların bana yaratıcı bir şov için ilham vermediğini söylemeliyim. Ayrıca MTV şovunda zar zor ayakta dururken uzun bir dünya turnesini nasıl ortaya koyar o da tartışılır. Albümle ilgili verdiği güzel kararlar, Piece Of Me'nin ikinci single oluşu ve Radar ve Toy Soldier'ın diğer single'lar için adlarının geçmesi. Gimme More için çektiği hiçbir şey ifade etmeyen klipten daha iyilerini bu şarkılara çekerse albümün uzun soluklu olması da muhtemel.Yoksa satışların kötü olmasa da, parlak olmadığını söyleyebiliriz. En azından şimdiye kadarki albümleri arasında en yavaş satanı sıfatını kazandı. En az satanı mı olur bilinmez ama, 10 yıl sonra In The Zone'u hala dinlerken bu albüme pek ilgi gösteremeyeceğim garanti.

Spears'ı hunharca ve orgazmik zevkler alarak eleştirenler arasına katılmamak adına şarkıların, bir kısmı niteliksiz de olsa, gayet rahat dans ettirdiğini de söylemem gerek. Evet dinle-ve-unut şarkılar olabilirler ve ben bu albümün delirmenin eşiğinden dönmüş veya hala orada takılan bir kadının kişisel albümü olacağını zannediyorken hayal kırıklığına uğradım ama bu demek değil ki dinlerken içiniz bayılacak ve eğlenemeyeceksiniz. Gerçi albümün en kötüsü olan “Hot As Ice” beni bayıyor ama istisnalar kaideyi bozmasın.

Son söz olarak Britney henüz kendini toparlamış ve düşmüşken tekme atanlara gerekli cevabı verebilmiş değil. Çünkü bunun yolu sadece satan veya sadece dansettirebilen bir albüm değil. Hele albümün halihazırdaki kapağıyla hiç değil. Yine de umudumuz tamamen tükenmedi. Henüz 26 yaşındaki bu kızın bir önceki albümü gibi doğrudürüst işler kaydetmek için hala zamanı var. Umarız bebeklerinin giden velayeti, eski kocası, eski sevgilisi (Justin), bir türlü uzamak bilmeyen saçları ve korkunç peruklarıyla dolu bu dönemi geride bırakıp doğrudürst bir geri dönüş yapar. Bu arada teklif gelmesine rağmen Justin ve Timbaland'le çalışmamasını gayet karizmatik buluyorum. Kızımızın süper bir albümü olmayabilir ama gururu var en azından!


Not: 3/5

3 yorum:

hatshepsut dedi ki...

bir insanı küçücük yaşta dünya starı yaparsan yada yapmaya çalışırsan bunalımda geçirir böyle rezilde olur..bu kadına sadece acıyorum kötü sesi kötü fiziği kötü anneliği(eskiden iidi ama artık gerçekten değil)kaybolan masumiyeti eski parlak günlerini yakalamaya çalışışı tam acınası durum..ne diyim inş doğru yolu görür çocuklarını perişan etmes.. bide şöle bi durumda var çocukluğumun yıldızıydı:) ortaokul arkadaşlarım hayrandı iiki ben değilim:D

LİLA dedi ki...

onu ilk çıktığı günden beri dinliyor ve çok beğeniyordum.benim hala pop ilahım ama bu durumlar beni de üzdü ve şaşırttı doğrusu.bende justin ve timberland ile çalışmamasını çok yerinde buldum.sonunda düzgün bi karar verebilmiş.eğer kendine olan o eski güveni geri gelirse kendini toparlayabilirse herkese fark atacağından hiç şüphem yok.herşeye rağmen öyle bi ışığı var ki bundan dolayı bence o bu iş için yaratılmış

L'Emperuer dedi ki...

Bu albüm çok eleştirilse de yerinde bir albümdü. Çook uzun süre bıkmadan dinledim ama artık sadece Piece Of Me kaldı geriye. En iyiler POM, Toy Soldier, Freakshow, Get Naked ve Gimme More'du...